ستارگان درخشان جوشقان ساوه

شهید حمید فلاح پور؛ لیلی من، در «جزیره مجنون» است

در سرمای زمستان اواخر دی ماه ۱۳۶۲ گوشه شبستان مسجد، کز کرده بود و توی لاک خودش بود. گفتم: چی شده آقاحمید؟! مگر کشتی هات غرق شده که اینقدر در همی؟! بدون اینکه به سئوالم پاسخ دهد گفت: پای کار هستی؟ گفتم: پاکار چی؟ گفت: فردا یک تک پا با من بیا پایگاه مقداد میدان جمهوری. گفتم: برای چه کاری؟ گفت: برای اعزام انفرادی. گفتم: آخه من که کسی را نمی شناسم. گفت: تو بیا، کارت نباشد. گفتم: حالا که تو می خواهی، باشد؛ با هم می رویم. صبح با موتور رفتم دنبالش و با هم رفتیم پایگاه مقداد. بچه های پرسنلی داشتند پرونده بسیجی هایی که قرار بود در قالب طرح «لبیک یا خمینی» به جبهه اعزام شوند، آماده می کردند. از قضا متصدی اعزام، آشنا از آب درآمد. به او گفتم: علی آقا! اگر مقدور است، این رفیق ما را انفرادی اعزام کن. گفت: هر چند اعزام انفرادی را ممنوع کرده اند، اما چون شما می گویید، به روی چشم. الان انجام می دهم. هنوز جمله آن دوست ما تمام نشده بود که دیدم حمید، دو زانو نشست روی موزائیک و همان جا سجده شکر به جا آورد.

اول اسفند ۱۳۶۲/ دوکوهه، گردان حبیب

گفتم: آقاحمید! می دانی محور عملیاتی گردان ما کجاست؟ گفت: نه، از کجا باید بدانم؟! گفتم: می گویند برای عملیات می خواهند ما را ببرند جزیره مجنون. مکثی کرد و گفت: چی از این بهتر؟! جزیره مجنون… بلکه شاید لیلی ام را آنجا پیدا کردم!با ما به جزیره رفت و به آنچه می خواست رسید. وصال لیلی گوارایش باد. (با تشکر از عزیزدلم حاج سعیدفلاحپور)