سایت ستارگان جوشقان

روستا نبض تپنده گردشگری ایران

گردشگری روستایی در سال‌های اخیر به یکی از مفاهیم مهم در ادبیات توسعه گردشگری تبدیل شده است؛ مفهومی که فراتر از سفرهای تفریحی به روستاها، به‌عنوان راهبردی برای حفظ هویت فرهنگی، تقویت اقتصاد محلی و جلوگیری از مهاجرت روستاییان مطرح می‌شود. با این حال، همواره این پرسش وجود دارد که آیا گسترش گردشگری در روستاها می‌تواند به توسعه پایدار منجر شود یا ممکن است به مرور زمان اصالت و بافت فرهنگی این مناطق را با تهدید مواجه کند.

امروزه واژه «گردشگری روستایی» بسیار شنیده می‌شود، اما بسیاری آن را با «سیاحت در روستا» اشتباه می‌گیرند. از نظر شما، تفاوت بنیادین این دو در چیست و چرا این حوزه اکنون در صدر اولویت‌های جهانی قرار گرفته است.

تفاوت در «رویکرد» است. سیاحت ساده، صرفاً حضور گذرا در یک محیط روستایی برای تفریح است، اما گردشگری روستایی یک مدل توسعه است. در این مدل، روستا «محصول» نیست، بلکه «میزبان» است. دلیل اقبال جهانی نیز فراتر از میل به طبیعت است؛ انسان مدرن در شهر، دچار «فقر تجربه» و «بیگانگی با ریشه‌ها» شده است. او به روستا می‌آید تا با اصالت، با آرامش و با پیوندهای انسانیِ واقعی دوباره با خود و جهان روبه‌رو شود. ما در اینجا از «تجربه‌گرایی» صحبت می‌کنیم، نه صرفاً «دیدن».

نکته اینجاست؛ وقتی گردشگری وارد روستا می‌شود، فشار اقتصادی و تقاضای گردشگران می‌تواند باعث تغییر کالبدی روستا (مانند مدرن‌سازی بیش از حد) یا تغییر در رفتارهای اجتماعی شود. چگونه می‌توان از «کالایی شدنِ فرهنگ» و از دست رفتن «اصالت روستا» جلوگیری کرد؟

این دقیقاً همان نقطه‌ای است که ما آن را «پارادوکس گردشگری» می‌نامیم. اگر گردشگری باعث شود روستا، روستا نباشد، پس دیگر جذابیت نخواهد داشت. راهکار ما، حرکت به سمت «گردشگری پایدار» است. پایداری یعنی سه رکن: پایداری فرهنگی، پایداری محیط‌زیستی و پایداری اقتصادی.
ما نباید اجازه دهیم ساخت‌وسازهای مدرن و بتنی، بافت کالبدی اصیل را تخریب کنند. به جای آن، باید از «باززنده‌سازی» استفاده کنیم؛ یعنی با استفاده از متریال بومی و تکنولوژی‌های نوینِ مخفی، اصالت را حفظ کنیم. از سوی دیگر، باید مراقب باشیم که فرهنگ روستا به یک «نمایشِ تئاتری» برای گردشگر تبدیل نشود؛ فرهنگ باید در جریان زندگی واقعی مردم بماند، نه اینکه مردم برای گردشگر، نقش بازی کنند.

قطعاً، گردشگری پایدار، بزرگترین ابزار برای «توسعه از پایین به بالا» است. وقتی ما زنجیره ارزش گردشگری را در روستا ایجاد کنیم، یعنی کشاورز، صنایع دستی، راهنماهای محلی و حتی مدیریت اقامتگاه‌ها، همگی از این چرخه درآمد کسب می‌کنند. اگر یک جوان روستایی ببیند که می‌تواند با حفظ میراث پدری و مدیریت یک کسب‌وکار گردشگری، درآمدی برابر یا حتی بیشتر از کار در شهر داشته باشد، انگیزه‌ی او برای «ماندن» افزایش می‌یابد. هدف ما این است که گردشگری، روستا را از یک «مکان برای فرار» به یک «مکان برای اشتغال و شکوفایی» تبدیل کند.

راهکار ما در سه کلمه خلاصه می‌شود: «آموزش، مشارکت و نظارت»اول؛ آموزش جوامع محلی برای درک ارزش میراث خود.دوم؛ مشارکت ،گردشگری نباید از بالا به روستا تحمیل شود؛ روستا باید «سهیم» باشد، نه فقط «موضوع». تصمیمات باید با حضور خودِ روستاییان گرفته شود.و سوم؛ نظارت؛ دولت و سازمان های مدیریت مقاصدباید نقش «تسهیل‌گر» و «ناظر» را ایفا کنند تا از تخریب محیط‌زیست و کالبد روستا جلوگیری شود.ما به دنبال ساختن روستاهایی هستیم که در آن‌ها «توسعه» با «ریشه» در جنگ است؛ ما می‌خواهیم توسعه‌ای داشته باشیم که بر پایه اصالت بنا شده باشد، نه بر پایه تخریب.✍مهران حسنی

سایت ستارگان جوشقان